İbn Arabi halvetteyken, yakın dostu, sırdaşı olan Abdullah odasının kapısından içeri girer. Girince, derin bir dalgınlıktan, rüyadan uyanır gibi sıçrar. Noldu şeyhim? diye sorulunca da, ‘sen gelesiye’ der, ‘Sevgiliyle birlikteydim, sen gelince yalnızlığa düştüm.’

Vakti zamanında bir memlekette padişaha bir sıkıntı musallat olmuş. Ne yapsa ne etse içindeki sıkıntı huzursuzluk bir türlü geçmezmiş. Envai çeşit oyunlar eğlenceler tertiplemişler ama nafile. Ülkenin hekimlerini seferber etmişler, türlü çeşit ilaçlar denemişler fayda etmemiş. Sonun da bir alim zat şöyle demiş
"Tam manasıyla ve gerçekten mutlu bir insan bulup onun gömleğini giyerseniz Sizde sıkıntılarınızdan kurtulur mutlu olursunuz efendim "
Padişah bir umut ülkesinin dört bir yanına adamlarını salmış, Tam manasıyla mutlu bir insan bulmak için.
Padişahın Adamları kime sordularsa mutlulukları tam değilmiş. Memurun başka , Amirin başka Köylünün, Esnafın, Gencin, İhtiyarın , Kadının, Erkeğin başka başka sıkıntıları varmış. Kısaca Herkesin bir derdi bir sıkıntısı varmış, ve o sıkıntı insanların tam mutlu olmalarını engelliyormuş.