Bir mağara düşün dostum. Girişi boydan boya gün ışığına acık bir yeraltı mağarası. İnsanlar düşün bu mağarada. Çocukluktan beri zincire vurulmuş hepsi; ne yerlerinden kıpırdamaları, ne başlarını çevirmeleri kabil, yalnız karşılarını görüyorlar. Arkalarından bir ışık geliyor.. uzaktan, tepede yakılan bir ateşten. Ateşle aralarında bir yol var, yol boyunca alçak bir duvar. Gözbağcıları seyircilerden ayıran setleri bilirsin, üzerlerinde kuklaları sergilerler, öyle bir duvar iste... Ve insanlar düşün, ellerinde eşyalar: Tahtadan taştan insan veya hayvan heykelcikleri, boy boy, biçim biçim. Bu insanlar duvar boyunca yürümektedirler, kimi konuşarak, kimi susarak. Garip bir tablo diyeceksin, hele esirler daha da garip. Doğru.. O esirler ki ömür boyu başlarını çeviremeyecek, kendilerini de, arkadaşlarını da, arkalarından geçen nesneleri de duvara vuran gölgelerinden izleyecekler. Şimdi de mağarada seslerin yankılandığını düşün.. Dışarıdan biri konuştu mu, esirler gölgelerin konuştuğunu sanır, öyle değil mi? Kısaca onlar için tek gerçek var: Gölgeler.

korku mu büyütür bizi? 

büyümek zorunda mı hissediriz kendimizi korkunca.

karşılaştığımızda ne yapacağımızı bilmediğimiz bizi ölesiye korkutan şeylere mi borçluyuz büyümeyi.

karanlıktan korktuğumuz içinmi ışığı bulduk,

hastalıklardan korktuğumuz için mi gelişti tıp,

rüzgardan ,yağmurdan,kardan ,fırtınadan korktuğumuz içinmi evler yaptık kendimize

yalnızlıktan korktuğumuz için mi birlikte yaşamaya başladık, köyler kasabalar kurduk, evlendik,çocuk sahibi olduk.

Çakıl taşları

Kocaman kayalar yolundan çıkaramaz "seni de" bir küçük çakıl taşı şarampole yuvarlar seni. Uçurumların kenarında yolculuk yapanlar için yoldan çıkmak, ovalarda yolculuk yapanlardan farklıdır. Bir daha aynı yola giremezsin belki de bir daha yola giremezsin.